Czas na cyfrę

Przechodzenie na DVB

Prace nad wprowadzeniem telewizji cyfrowej w Polsce postępują znacznie wolniej niż w innych krajach Unii Europejskiej. Przykładowo w Wielkiej Brytanii nadajniki DVB-T pokrywają swoim zasięgiem 90 proc. gospodarstw domowych, we Francji jest to 37 proc. Zasięg telewizji cyfrowej w Polsce ogranicza się natomiast do ośmiu nadajników (m.in. w Warszawie, Leżajsku, Poznaniu, Krakowie, Krośnie i Zielonej Górze), z których prowadzona jest emisja testowa kanałów telewizji publicznej oraz bezpłatnych stacji komercyjnych.

Tymczasem zgodnie z uchwałami Unii Europejskiej analogowe nadawanie telewizji ma się całkowicie zakończyć do 2015 roku. Aby Polska dotrzymała tego terminu, konieczna jest w pierwszym rzędzie modernizacja sieci nadajników telewizyjnych, by nadawanie w standardzie DVB-T było możliwe. Pochłonie ona od 100 do 200 mln złotych. Koszty te pokryje w większości właściciel sieci nadajników, firma TP-Emitel. Kolejne 100–150 mln zł za modernizację sprzętu naziemnego zapłacą głównie przyszli nadawcy DVB-T.

Kolejną sprawą do załatwienia jest zagospodarowanie częstotliwości. Pasmo zajęte przez jeden kanał analogowy wystarczy dla 6–7 stacji nadawanych w DVB-T. Jednak uruchomienie nadawania telewizji cyfrowej na szeroką skalę nie jest możliwe, dopóki potrzebne częstotliwości zajmują obecne stacje analogowe. Z tego powodu Ministerstwo Infrastruktury i Urząd Komunikacji Elektronicznej przygotowały plan stopniowego wprowadzania technologii DVB-T i równoczesnego wyłączania nadawania analogowego.

Docelowo w Polsce do 2015 roku ma działać 6 multipleksów czy wiązek częstotliwości, na których jest nadawanych po kilka kanałów. Pierwszy multipleks o zasięgu ogólnopolskim, który wystartuje w 2009 roku, ma zawierać kanały telewizji publicznej (do 2015 roku dostępne także w postaci analogowej). Drugi multipleks będzie zawierał kanały niedostępne dotychczas drogą analogową. O ich doborze zdecyduje nadawca, który wygra przetarg na ten multipleks. Do 2012 roku nadawcy, rezygnując w pewnym stopniu z nadawania analogowego, zwolnią zakres częstotliwości wystarczający do uruchomienia trzeciego multipleksu. Zajmie go telewizja publiczna, a zwolniony pierwszy multipleks przejdzie do dyspozycji nadawców komercyjnych. W ich ręce trafi także czwarty multipleks. Dwa ostatnie zakresy częstotliwości mają służyć albo telewizji cyfrowej, albo komórkowej DVB-H (patrz ramka).

Za wcześnie na zakupy

Do odbioru telewizji cyfrowej wystarczy zwykła analogowa antena telewizyjna, nawet ta wykorzystywana obecnie, ale już odbiornik (inaczej tuner), do której będzie podłączona, musi być cyfrowy. Część nowych telewizorów LCD i plazmowych ma wbudowany tuner DVB – informacje na ten temat są zawarte w specyfikacji technicznej urządzenia. Jednak w większości przypadków jest to tuner standardu DVB-T, a uruchamiana w Polsce telewizja nadawać będzie prawdopodobnie w standardzie DVB-T2. Na zakup telewizora z myślą o nowej formie przekazu jest więc jeszcze za wcześnie.

Wyjściem z sytuacji jest zakup dodatkowego tunera. Umieszczony między anteną a telewizorem, pozwoli oglądać telewizję cyfrową DVB-T na odbiornikach bez tunera – także na starych telewizorach kineskopowych – lub wyposażonych w pierwszą wersję technologii. Koszt zakupu takiego odbiornika to obecnie około 400–500 zł.

Prawdopodobnie część lub całość kosztów zakupu odbiornika będzie dotowana. Subsydiowanie tunerów w zamian za przyspieszenie tempa wdrażania telewizji cyfrowej obiecują nadawcy komercyjni.