Ekran z ciekłego kryształu

Wyposażenie

Dobry telewizor powinien mieć szeroką paletę złączy do podłączenia różnych urządzeń. W nowoczesnym sprzęcie najważniejszym typem złącza jest HDMI, czyli gniazdo służące do przesyłania cyfrowego obrazu i dźwięku. Znajduje się ono we współczesnych konsolach do gier, nowych kartach graficznych i odtwarzaczach Blu-ray. Telewizor powinien mieć przynajmniej jedno takie gniazdo, a najlepiej, jeżeli ma dwa lub trzy. Dzięki temu unikniesz żonglerki kablami, ilekroć zechcesz podłączyć do telewizora inne urządzenie. Warto na to zwrócić uwagę nawet wtedy, gdy w domu nie masz na razie żadnego sprzętu z wyjściem HDMI – wcześniej lub później będziesz go miał.

Złącza SCART odchodzą już powoli do lamusa, ale większość telewizorów LCD ma jedno lub dwa gniazda tego typu. Można także trafić na złącza kompozytowe czy S-Video, które służą do podłączania starszego sprzętu wideo. Dobrze, jeśli telewizor jest wyposażony w gniazdo D-Sub. Za jego pomocą można podłączyć np. notebook, jeśli telewizor nie ma cyfrowego wyjścia HDMI ani DVI.

Z powodu pojawienia się interfejsu HDMI mniejszą wagę można przyłożyć do gniazd audio. Jednak telewizor powinien mieć przynajmniej jedno wejście audio do podłączenia peceta lub innego źródła (zwykle przez gniazdo minijack).

Podsumowanie testu

Przetestowaliśmy 8 telewizorów LCD o przekątnych 26” i 32”. W czasie testu zwracaliśmy uwagę nie tylko na jakość wyświetlanego obrazu, ale również możliwości telewizora, zestaw przydatnych funkcji, jego wyposażenie i wygodę obsługi.

Testy jakości obrazu

Testy dowiodły, że nie warto ufać parametrom podawanym przez producentów. Przykładowo, najbardziej kontrastowy obraz daje model firmy Grundig (896:1), przy czym dotyczy to kontrastu statycznego . Grundig podaje informację o dynamicznym kontraście 7500:1, który w rzeczywistości jest niemożliwy do uzyskania. Największe rozbieżności widać jednak w przypadku zwycięzcy testu LG 32LG3000. Producent chwali się wartością 15 000:1, a my zmierzyliśmy 235:1 – to bardzo słaba wartość.

Ekran to jednak nie wszystko. Istotny jest jeszcze procesor, od którego zależy opracowanie obrazu. Do jego przetestowania posłużył nam Hollywood Quality Video Benchmark (HQV). Umożliwił ocenę jakości obrazu przy odtwarzaniu filmów w formacie HD. Program wykazał wszelkie niedoskonałości w redukcji szumów, wygładzaniu krawędzi obiektów na ekranie czy występujących błędów obrazu. Niektóre lepsze telewizory, jak Funai, Mirai, Sharp i Sony, od razu można w ten sposób odróżnić od tańszych modeli (Orava, Manta), które nie radzą sobie dobrze z poprawą defektów filmów w wysokiej rozdzielczości.

Jakość dźwięku

Duże różnice występują nie tylko w przypadku obrazu, ale również jakości dźwięku. W większości telewizorów wbudowane głośniki są mizernej jakości. W teście najlepiej wypadły modele LG, Orava i Sony, których głośniki radziły sobie naprawdę dobrze. Użytkownicy telewizorów z takimi głośnikami mogą wręcz zrezygnować z konieczności podłączania dodatkowego zestawu audio. Zaskakująco słaby w tej kategorii okazał się telewizor Sharp.

Wśród większych modeli 32-calowych najlepsze rezultaty uzyskał telewizor LG 32LG3000. Pod względem jakości obrazu telewizor jest na drugim miejscu, całkiem dobrze wypadł w teście HQV. Model uzyskał znakomity wynik w teście redukcji szumu na obrazie, dlatego dobrze poradzi sobie w czasie odtwarzania nieco wadliwego materiału wideo. Przewagą nad innymi modelami są też możliwości telewizora, m.in. bardzo liczne predefiniowane tryby wyświetlania obrazu (do filmów, gier, sportu) i ustawienia kolorów.

Wyposażenie telewizorów

Większość modeli z wyższego przedziału cenowego ma dwa złącza HDMI, ale tańsze telewizory mają tylko jedno gniazdo tego typu. Oznacza to, że jednocześnie podłączymy tylko jedno urządzenie z cyfrowym wyjściem obrazu. Najlepiej pod tym względem wypada zwycięzca testu, w którym są do dyspozycji nie tylko trzy gniazda HDMI, ale ponadto cyfrowe, optyczne złącze audio.

Duża liczba gniazd może się początkowo wydawać zbytkiem, ale jeśli w domu jest kilka cyfrowych źródeł obrazu, to szybko doceni się zalety dodatkowych złączy. Jest to szczególnie istotne, gdy jednocześnie do telewizora zechcesz podłączyć komputer, konsolę do gier nowej generacji (Xbox 360, PlayStation 3) i np. napęd Blu-ray lub dekoder telewizji cyfrowej. Gdy telewizor ma za mało cyfrowych wejść HDMI, nie unikniesz każdorazowego przepinania kabli lub dla któregoś z urządzeń będzie musiało wystarczyć połączenie analogowe (D-Sub, SCART).

Liczba złączy audio nie jest szczególnie ważna (dźwięk jest przesyłany również za pośrednictwem kabla HDMI) i testowane modele mają podobny zestaw gniazd, tj. wejście dźwięku z komputera i wyjście słuchawkowe. W przypadku modelu Grundig pojawiły się jednak problemy z uzyskaniem dźwięku z peceta – mimo poprawnego połączenia nie było nic słychać.

Piloty zdalnego sterowania

Piloty zdalnego sterowania też bywają bardzo różne, często są traktowane po macoszemu – są po prostu niewygodne. Wzorem pod tym względem jest np. pilot do telewizora Sony, a także do innych modeli z pierwszej trójki testu. Piloty te nie tylko wygodnie leżą w dłoni, ale od spodu mają też specjalne zagłębienia na palce.

Modele Grundig, Sharp i Manta miały natomiast piloty najmniej wygodne. Były albo ciężkie i mało poręczne albo dostęp do ważnych przycisków był utrudniony i wymagał przesunięcia pilota w dłoni.