Niezbędne urządzenia

Podłączanie komputerów

Gdy router już działa, możesz odłączyć od niego komputer, który służył do konfiguracji – przenieść w inne miejsce lub podłączyć przez Wi-Fi. W taki sam sposób można podłączyć kilka dodatkowych komputerów. Najpierw trzeba je jednak tak ustawić, by korzystały z serwera DHCP wbudowanego w router.

Otwórz Panel sterowania, a w nim opcję Połączenia sieciowe.

jeśli będziesz korzystać z tradycyjnego połączenia przez kabel sieciowy, kliknij prawym klawiszem myszy Połączenie lokalne lub Połączenie sieci bezprzewodowej, jeśli będziesz korzystać z połączenia Wi-Fi. Z menu kontekstowego wybierz Właściwości.

W oknie Właściwości kliknij Protokół internetowy TCP/IP, a następnie przycisk Właściwości.

W kolejnym oknie sprawdź, czy są zaznaczone pola Uzyskaj adres IP/DNS automatycznie. Jeśli nie – zaznacz je.

Zatwierdź zmiany, klikając przycisk OK w obu otwartych oknach.


Jeśli chcesz skorzystać z połączenia kablowego, podłącz kabel Ethernet do routera, a drugi koniec do karty sieciowej komputera. Połączenie powinno nastąpić niemal natychmiast, czemu standardowo towarzyszy dymek:

Jeżeli komputer jest wyposażony w bezprzewodową kartę sieciową, sieć Wi-Fi udostępniana przez router zostanie automatycznie wykryta. Pojawi się informujący o tym dymek:

Nawet jeżeli nie ma informacji o wykryciu sieci bezprzewodowej, kliknij ikonę Wi-Fi w zasobniku systemowym.



W oknie, które się wyświetli, kliknij Odśwież listę sieci. Gdy po chwili twoja sieć pojawi się na liście, dwukrotnie kliknij ją myszką.

Gdy zobaczysz prośbę o podanie klucza szyfrującego, wprowadź go dwukrotnie i zatwierdź, klikając przycisk Połącz. Musi to być ten sam klucz, który wymyśliłeś podczas konfiguracji routera w kroku 10 poprzedniego warsztatu. Połączenie zostanie zestawione po kilku-kilkunastu sekundach. Komputer zyska połączenie z internetem.

Szyfrowanie w sieciach Wi-Fi

Współczesne routery oferują dwa algorytmy szyfrowania danych: WEP (Wired Equivalent Privacy) oraz WPA (WiFi Protected Access), przy czym każdy w kilku odmianach. Pierwszy wykorzystuje stałe klucze szyfrujące o różnej długości – od 64 do 1024 bitów. Jednak żadna odmiana, niezależnie od długości klucza, nie jest bezpieczna, ponieważ sam algorytm już parę lat temu został złamany. Routery obsługują go tylko dlatego, by zapewnić zgodność ze sprzętem starszego typu. Bez porównania lepszy jest mechanizm zabezpieczający WPA, a dla użytkowników domowych duże znaczenie mają jego odmiany z dopiskiem PSK, co oznacza Pre-Shared Key. W tym przypadku klucz (hasło) znany użytkownikom sieci nie służy bezpośrednio do szyfrowania transmisji, lecz tylko do generowania klucza szyfrującego, który zmienia się w regularnych odstępach czasu i przez to jest praktycznie niemożliwy do złamania. Szyfrowanie WPA występuje jeszcze w odmianie WPA2 (w tym także WPA2-PSK). Główna różnica jest taka, że WPA2 i WPA2-PSK mogą wykorzystywać bardzo silny algorytm szyfrujący AES, jednak jego stosowanie w domu nie przynosi praktycznie żadnych korzyści (bez AES i tak poziom bezpieczeństwa sieci jest bardzo wysoki). WPA-PSK jest więc najlepszą, optymalną metodą zabezpieczania danych w sieciach Wi-Fi.