Dodawanie pikseli

Skorzystaj z aplikacji

Obraz możesz przeskalować na komputerze, korzystając z odtwarzaczy software’owych. Funkcję zwiększania rozdzielczości filmów DVD zawiera np. płatny program Power DVD 9. Inne materiały wideo (niebędące płytami DVD) można przeskalować, wykorzystując np. odtwarzacz Media Player Classic oraz pakiet filtrów Ffdshow (do pobrania np. razem z pakietem kodeków KLite na stronie www.free-codecs.com). Ffdshow pozwala nie tylko zmieniać rozdzielczość obrazu, ale też nakładać nań inne filtry, np. wygładzający krawędzie. Do wykonywania operacji skalowania na komputerze potrzebny jest jednak, jak do przetwarzania każdego materiału wysokiej rozdzielczości, dwurdzeniowy procesor i pamięć operacyjna RAM 2–3 GB.

Kiedy widać różnicę?

Skoro skalowanie obrazu nie zawsze daje wyłącznie pozytywne efekty, pozostaje pytanie, kiedy zmieniać rozdzielczość obrazu. Upscaling można bowiem wyłączyć we wszystkich urządzeniach oprócz telewizorów.

Gdy źródłem sygnału jest komputer z filmem w bardzo niskiej rozdzielczości, np. 320x240 pikseli, obraz zawsze warto przeskalować, ale niekoniecznie do pełnej, natywnej rozdzielczości telewizora. Ponieważ odtwarzacze programowe dają pełną kontrolę nad wielkością wyświetlanego okna z filmem, najlepiej zwiększyć rozdzielczość obrazu np. dwukrotnie – w naszym przykładzie do 640x480 punktów – a następnie wyświetlić film w stosunku 1 do 1, ustawiając w opcjach odtwarzacza rozmiar wideo na 100 proc. Oczywiście film w takim przypadku nie będzie zajmował całej powierzchni ekranu telewizora, ale pozwoli to uniknąć błędów, które pojawiają się przy przeskalowaniu materiału o tak niskiej rozdzielczości na przykład do formatu 1080p.

W przypadku odtwarzania filmu DVD pytanie o słuszność przeskalowania zależy od przekątnej telewizora. Różnicę między jakością DVD a HD lub Full HD bardzo trudno zauważyć na odbiornikach mniejszych niż 42 cale. Dopiero przy takiej przekątnej ekranu warto poddać wideo obróbce. Przy niższych przekątnych różnicę można dostrzec wyłącznie podczas oglądania statycznych obrazów. Na dynamicznych scenach filmowych umyka ona oczom widza.